Home

Niallan een bijzondere hond.

 

Ja, daar zit je dan achter je pc en te bedenken wat je wilt schrijven over Niallan je vriend die er niet meer is.

Mijn vriend ja, na heel veel moeite want Niallan was apart.

Hij was een hond met zoals wij of eigenlijk een mevrouw bij de dierenarts opmerkte een hond met ADHD en ook ietwat autistisch.

Zoals 1 van mijn kinderen een vorm heeft van autisme heefd had Niallan dit ook.

Toen wij hem gingen halen bij de fokker moest ik ook eerlijk zeggen was hij me nog nooit opgevallen in het nest.

Maar hij zou het beste bij me passen, nou heel eerlijk gezegd heb ik nog nooit een hond gehad die slechter bij me paste als niallan, hij was druk beweeglijk en eenzelvig.

Het was gewoon geen Ier zoals we gewend waren aan zijn voorganger Conall die de rust zelf was.

Maar ja dachten we dat kan hè effen wennen dit is Niallan en niet Conall.

Dus met frisse moed van start en niallan socialiseren, nou daar dacht hij anders over.

Hij vond het wel best in huis en in de tuin en auto’s en zeker vrachtwagens vond die helemaal niets.

Dus wij aan de gang met hem, nu wilde het toeval dat er toen hij een aantal maanden oud was hier een tocht was voor verstandelijke gehandicapten die mee mochten rijden op vrachtwagens.

Dus ik een stoel meegenomen en met niallan langs de kant van de weg gaan zitten.

Nou bij vrachtwagen 50 bleef die dan toch maar zitten en aan het einde ging die dan ook maar liggen.

Dat de riem in mijn hand stond en die blauw was hebben we op de koop toe genomen, hij was van zijn angst af.

Daarna kon de Harley club alle motoren starten en hij gaf er niks meer om.

We gingen gewoon kijken naar alle motoren.

Ja, de puppykennel, nou die heeft hier dus 7,5 jaar gestaan want meneer wilde er niet meer uit.

Dit was zijn terrein en dat heeft Han geweten want met de kerst van zijn eerste levens jaar nadat meneer voor de derde keer van de tafel jatte werd Han echt kwaad en wilde hem straffen maar hij rende weg en Han er achter aan.

Dat koste hem bijna zijn vingertopje want Niallan was bang en beet naar Han.

Niet helemaal onterecht achteraf beredeneerd want hij was gevlucht naar zijn haven en Han wilde hem er uit halen om eens een hartig woordje met hem te wisselen.

Dus de kerst in het ziekenhuis doorgebracht maar het topje zit er weer aan dus eind goed al goed.

In die trubble jaren regelmatig goede adviezen gekregen en ook geprobeerd maar het bleef tobben met hem.

Hij was niet happy en wilde eigenlijk rust bleek achteraf.

Tot de dag dat ons huis helemaal verbouwd werd en Niallan zolang in de stal moest met zijn puppykennel.

Daar is die tot rust gekomen, hij sliep als hij wilde in de kennel en kon altijd naar buiten wandelen de tuin in om daar eens te spelen of lekker in de zon te liggen.

Maar ja je wilt een hond voor binnen en niet voor buiten, dus de kennel na de verbouwing weer naar binnen.

We hebben het 3 nachten volgehouden en daarna is de kennel naar de stal gegaan en nooit meer verhuist.

Dit was zijn plek en hier kon die zichzelf zijn.

Binnen wou die sporadisch en als we hem s,winters binnen haalden ging het soms goed en andere keren helemaal niet.

Dan rende die door het huis en als we hem niet vlug genoeg buiten lieten plaste die binnen.

Dus we hebben het geaccepteerd, Niallan wilde best aandacht maar nog liever zijn privacy.

De puppykennel waar die opgevouwen in lag maar aangepast aan zijn wensen.

Dus tochtvrij en flink wat perzische tapijten er in(die waren tegen hem bestand voor een aardige tijd)

In de loop der jaren zijn we nader gegroeid naar elkaar, we hebben besloten van beide kanten, dit is mijn leven zo vind ik het fijn.

Buiten is mijn terrein en jullie zijn van harte welkom, zoals een ieder want hij vond visite prachtig.

Alles mocht komen van hem, vrienden konden hun hond meenemen en hij gaf er niets om.

Maar schilders die er 3 dagen rondliepen dat was teveel daar moest die wat aan doen.

Dus die jagen we dan maar de trap op en doe net of ik heel gevaarlijk ben.

Dus de schilder belt met zijn mobieltje naar mij en toen ik buiten kwam ja sorry ik heb in een deuk gelegen.

Twee volwassen mannen hoog in de ladders en een Ier eronder die de grootste lol had.

Ik heb ze maar geadviseerd om gewoon naar beneden te komen en als die sprong dan zeggen dat die moest gaan zitten.

Na die tijd geen problemen meer gehad, hij wist best wel dat dit moest maar had er wel schik in.

En ja, vacht verzorging nog zo’n gruwelijk woord voor hem.

Met een zachte borstel alla, maar je denkt toch niet dat ik me laat toiletteren.

Nee, ook daar moesten we een gulden middenweg kiezen.

Niallan had heel veel haar en in de winter lieten we het groeien en in het voorjaar knipten en schoren we hem kort.

Dan ging die ook in bad en dan was die weer netjes.

Hier was die in het begin ook heel brommerig op, maar dit stukje heeft hij moeten accepteren zoals wij zijn afzijdigheid moesten accepteren.

Toch ondanks al die aanpassingen wederzijds is er een band gegroeid tussen ons.

De laatste 3,5 jaar waren een feest, we hadden elkaar geaccepteerd en trokken ons niets meer aan van mensen die zeiden dat het zielig was een hond die buiten was.

Jij was gelukkig en vrolijk en had het naar je zin en dat was voor ons het voornaamste.

Hij was dan ook kerngezond toen wij besloten dat we omdat we nog 1x met het hele gezin op vakantie wilden omdat we dit jaar 25 jaar getrouwd zijn Niallan naar een pension zou gaan.
Goed pension gezocht want hij ging voor de eerste keer van zijn leven weg naar een pension.
Dus alles dik in orde dachten we, dus Niallan weggebracht en grote brief erbij en 40 kg cavom meegegeven, dus aan alles gedacht.

Mocht het echt niet gaan dan zou een vriend van ons hem ophalen en dan thuis brengen en net als bij de katten dan voeren en hem uitlaten.

Paar keer gebeld en nee alles ging prima dus das mooi toch?

We kwamen terug en hebben hem opgehaald, broodmager en gewoon helemaal vervuilt.

Een grote diepe wond aan zijn achterpoot tot op het bot.

We schrokken ons rot en stonden daar 2 volwassen mensen met een bek vol tanden naar die hond te kijken en dachten alle 3 wegwezen hier.
We zijn naar de dierenarts geweest en hij heeft 4 spuiten gehad en 2 soorten medicijnen gekregen .
We moesten hem 3x per dag wassen met betadine shampoo en de wond verschonen.

Na 3 dagen weer terug komen en na onderzoek besloten om hem te opereren.

Ondertussen was die aan het spugen want zijn maag verdroeg geen eten meer dus weer spuiten en tabletten er bij.

Maar dat ging na een dag of wat weer prima, hij at weer en hield het binnen.

De operatie zou na een paar dagen gebeuren omdat het door 2 dierenartsen zou worden gedaan en die moesten er samen zijn in de kliniek.

Het zou een zware operatie worden van minsten 1,5 uur maar allee als het maar goed kwam.

Dus dinsdags naar de kliniek en hij kreeg zijn prikje om rustig te worden.

Toen kwam de tweede dierenarts en die bekeek hem en wilde rugfoto’s maken want zijn staart deed niets meer.

Ook liet hij zijn urine lopen waar die stond.

Na de foto’s kwam de uitslag door de zwakte en het spierverval had die allemaal herniatjes gekregen en hij was natuurlijk al 7,5 jaar.

Dus de leeftijd was ook al niet gunstig meer.

Immens veel pijn en geen gunstige vooruitzichten.

Ja, daar sta je dan met je tasje tijdschriften en je pak peuken om de tijd door te brengen.

Halverwege het gesprek begon ik al te huilen en dacht nog, ik zeg het niet want ik voelde wel waar ze heen wilden.

Maar ja je ontkomt er niet aan, dus Niallan is de rust op gaan zoeken waar hij geen pijn meer heeft.

Hij is naar Marsha, Nora, Conall, Nefertari, Kleintje gegaan in afwachting van ons.

Immens verdrietig zijn we, na alle moeizame periodes hadden we elkaar gevonden en waren we vrienden.

Hij was kerngezond op 6 juni bij zijn entingen en bloedonderzoek.

Geen hartproblemen en ook geen botkanker zoals conall.

Nu alles een plekje geven en leven met de immense stilte die hij achterlaat.

We zijn dus zeer verdrietig en voelen ons heel schuldig want wij zijn diegene geweest die onze oude baas hebben weggebracht.

Ook dit moet een plekje hebben en das moeilijk, maar nooit gaat er een hond van mij meer naar een pension.

Hij heeft zijn pagina op onze site en daar zal die altijd blijven staan.